
Dark Souls – początki legendarnej serii FromSoftware
Dark Souls pojawiło się w 2011 roku jako tytuł, którego nikt nie potrafił jednoznacznie sklasyfikować. Twórcy ze studia FromSoftware zaprojektowali grę, w której świat jest nieprzyjazny, walka wymaga cierpliwości, a każdy błąd kosztuje. Zamiast podpowiedzi gracz dostawał zapalony ognisko, puste notatki na ziemi i milczącą architekturę, która opowiada historię lepiej niż jakikolwiek przerywnik filmowy. Ten przepis okazał się na tyle nośny, że dał początek całemu gatunkowi soulslike i zmienił sposób projektowania trudnych gier w całej branży.
Na łamach tego artykułu przyglądamy się, jak dokładnie powstawało pierwsze Dark Souls, co wyróżniało je na tle ówczesnych produkcji i dlaczego wciąż pozostaje punktem odniesienia dla projektantów rozgrywki. Skupiamy się na decyzjach projektowych, strukturze świata, roli dźwięku i oprawy wizualnej oraz na tym, jak poszczególne wersje gry – od edycji Prepare to Die po remaster z 2018 roku – kształtowały jej odbiór w Polsce i na świecie.
Geneza tytułu i rola Hidetaki Miyazakiego
Historia Dark Souls zaczyna się od sukcesu Demon’s Souls, wydanego w 2009 roku wyłącznie na PlayStation 3. Gra nie osiągnęła spektakularnych wyników sprzedaży, ale zdobyła status kultowej wśród wymagających graczy. Dyrektor Hidetaka Miyazaki, który w FromSoftware pracował nad wcześniejszymi tytułami, objął nad Demon’s Souls pełną reżyserię i szybko zaczął myśleć o kontynuacji w duchu podobnej filozofii, lecz pozbawionej ograniczeń platformy Sony.
W wywiadach Miyazaki podkreślał, że kluczowe było dla niego pytanie: co się stanie, gdy gracz zostanie wrzucony w świat, który nie tłumaczy mu reguł? Z tej obserwacji wyrastały trzy filary, na których opiera się cała produkcja:
- Środowisko jako samouczek – układ murów, światła i przeciwników miał sam sugerować rozwiązania, bez wyświetlania podpowiedzi na ekranie.
- Śmierć jako narzędzie narracji – każda porażka zostawia na planszy ciało gracza wraz ze zebranymi duszami, a inni gracze mogą te ciała odwiedzać w formie duchów i krótkich nagrań.
- Fragmentaryczna opowieść – zamiast klasycznej fabuły świat opowiada się przez opisy przedmiotów, ukryte dialogi i architekturę lokacji, której geometria nawiązuje do wydarzeń z przeszłości.
Miyazaki nadał ton całemu zespołowi, ale jednocześnie w dużym stopniu pozwolił poszczególnym projektantom lokacji na własne pomysły. To właśnie z tej pracowni w Tokio wyszły między innymi koncepcje Anor Londo, Blighttown czy podziemi Depths, które do dziś stanowią punkty odniesienia przy omawianiu designu poziomów. W studiu panowała kultura, w której każdy level designer mógł zaproponować własną pułapkę i własny typ wroga, a reżyser rozstrzygał spory w trakcie cotygodniowych przeglądów.
Warto też dodać, że Miyazaki nie ukrywał inspiracji literackich. Wśród tytułów, które wpłynęły na klimat gry, wymieniał między innymi prozę Iwana Biekłowa, prace Zdzisława Beksińskiego oraz twórczość Gene Wolfe’a. Te wpływy widać w projektach postaci takich jak Quelaag, Sif czy Ornstein – każda z nich łączy ludzką sylwetkę z czymś nieludzkim, a jednocześnie zachowuje osobną motywację fabularną.
Struktura świata i rzemiosło projektowania lokacji
Dark Souls słynie z misternie połączonego świata. Lordran, w którym toczy się akcja, to pozornie jedno duże królestwo, ale w praktyce składa się z kilkunastu odrębnych stref – od majestatycznego Undead Asylum, przez mroczne katakumby, aż po zaśnieżone szczyty górskie. Zespół wykorzystywał pionowe ciągi komunikacyjne, skróty i ukryte przejścia, by całość zachowała wrażenie jednego organizmu.
Najważniejsze decyzje projektowe w zakresie lokacji można podsumować w kilku punktach:
- Skróty projektowane tak, aby ich odnalezienie dawało graczowi poczucie osobistego odkrycia.
- Każda strefa wprowadza przynajmniej jeden nowy typ zagrożenia: trucizna, ciemność, spadające pułapki lub ukryci wrogowie.
- Punkty kontrolne – ogniska – rozmieszczone w taki sposób, by gracz miał dylemat, czy skorzystać z bezpiecznego zapisu, czy ryzykować dalej dla lepszych nagród.
- Architektura inspirowana średniowieczną Europą, gotycką rzeźbą i krajobrazami Anglii, które zespół odwiedzał podczas researchu.
Projektanci zwracali uwagę na to, by każda nowa lokacja opowiadała historię jeszcze zanim gracz przeczyta opis pierwszego przedmiotu. Sennie ruiny Oolacile sugerują, że niegdyś było to prężne miasto magów, a puste klatki w Depths zdradzają, że pod miastem funkcjonował nielegalny handel. Ten typ narracji środowiskowej stał się jednym z najczęściej analizowanych elementów gry w akademickich opracowaniach poświęconych projektowaniu poziomów.
Dla polskich graczy szczególne znaczenie ma fakt, że wersja przygotowana na komputery PC powstawała przy wsparciu rodzimego studia. Porty na PS4, PC i Xbox One remastera z 2018 roku opracowało polskie studio QLOC, które specjalizuje się w przenoszeniu wymagających produkcji na nowe platformy. W praktyce oznaczało to między innymi dostosowanie siatki serwerów pod kątem europejskich graczy, poprawę synchronizacji animacji w trybie wieloosobowym oraz gruntowny audyt wydajności silnika na słabszym sprzęcie.
Mechanika walki i rola dusz
Serce Dark Souls bije w systemie walki, który łączy kilka prostych założeń z dużą liczbą niuansów. Każda broń ma własną wagę, szybkość zamachu, zasięg i wzorzec ataków. Każda zbroja wpływa na mobilność i tempo regeneracji wytrzymałości. Gracz nie otrzymuje zestawu skilli do odblokowania – zamiast tego musi nauczyć się, kiedy blokować tarczą, kiedy unikać, a kiedy atakować, korzystając z luk w animacjach przeciwnika.
Drugim filarem jest ekonomia dusz. Są one jednocześnie walutą i doświadczeniem. Po śmierci postać zostawia je w miejscu zgonu, a jednocześnie wraca do ostatniego ogniska. Gracz ma zatem tylko jedną szansę, by wrócić i je odzyskać. To rozwiązanie zamienia każdą wyprawę w kalkulację ryzyka – szczególnie w drugiej połowie gry, gdzie pojedynczy błąd może oznaczać utratę kilkudziesięciu minut postępów.
Tabela poniżej pokazuje, jak rozkłada się ryzyko i nagroda w zależności od decyzji gracza przy typowej eksploracji Lordranu.
| Decyzja gracza | Co zyskuje | Co ryzykuje |
|---|---|---|
| Zapalenie ogniska i skorzystanie ze skrótu do bazy | Poziom postaci, naprawa ekwipunku, reset wrogów | Utrata możliwości powtórzenia odcinka w jednym podejściu |
| Odrzucenie zaproszenia do inwazji PvP | Spokojna eksploracja | Utrata dostępu do unikalnych przedmiotów w niektórych lokacjach |
| Próba odzyskania dusz po śmierci | Pełny zysk doświadczenia i waluty | Ponowna śmierć i utrata wszystkich zgromadzonych zasobów |
| Walka z bossem bez przygotowania | Szybsze tempo rozgrywki | Konieczność powtarzania długiego odcinka w razie porażki |
| Inwestycja dusz w ulepszenie ekwipunku | Lepsze parametry broni i zbroi | Mniej dusz na rozwój postaci |
Warto zauważyć, że żadna z tych decyzji nie jest jednoznacznie lepsza. Projektanci z FromSoftware celowo zostawiali przestrzeń na własne strategie, dzięki czemu Dark Souls nie ma jednego obowiązującego stylu gry – od stealthowego łucznika po ciężkiego rycerza z tarczą i nadwagą w ekwipunku. Wielu weteranów serii podkreśla, że najciekawsze momenty powstają właśnie na styku buildów: piroman w zbroi białego wędrowca, mag uzbrojony w katanę, kapłan walczący w zwarciu.
Tryb wieloosobowy i odpowiedź na petycję graczy
Tryb sieciowy w Dark Souls bywa określany mianem asymetrycznej kooperacji. Gracze mogą zostawiać sobie krótkie komunikaty w formie komiksowych dymków, zostawiać znaki krwi lub pomarańczowe napisy wskazujące pułapki, a także wcielać się w duchy innych postaci, by zobaczyć sposób ich śmierci. System ten nie powstałby jednak w obecnej formie bez wyraźnej interwencji społeczności.
Jak wynika z notatek w haśle poświęconym tej grze w polskiej Wikipedii, duże zainteresowanie graczy i petycje w sprawie wersji na komputery osobiste doprowadziły do wydania edycji Prepare to Die Edition, która ukazała się 24 sierpnia 2012 roku. Wydawca Cenega zadbał o polską kinową wersję językową, dzięki czemu polscy odbiorcy mogli w pełni zanurzyć się w świecie Lordranu bez konieczności śledzenia tekstów w oryginale. Sama decyzja o powstaniu portu na PC była w tamtym czasie niestandardowa – większość gier FromSoftware pozostawała wówczas wyłącznie na konsolach.
W kontekście procesu twórczego warto wyróżnić trzy elementy, które wyróżniały podejście FromSoftware do trybu sieciowego:
- Brak klasycznego lobby – gracze łączą się automatycznie na podstawie obszaru gry, co wzmacnia wrażenie samotności.
- Ograniczona liczba przywołań – maksymalnie dwóch współpracowników i jeden boss, co utrudnia trivializowanie walk.
- Wyraźne ostrzeżenie o inwazjach – w grach z cyklu Souls gracze są świadomi ryzyka, że ktoś może wejść do ich świata i zaatakować ich w trakcie eksploracji.
Projektanci wielokrotnie podkreślali, że tryb sieciowy nie miał być klasycznym MMO, lecz dodatkową warstwą doświadczenia. Znaki zostawiane na ziemi bywają mylące, inwazje potrafią zaskoczyć w najmniej odpowiednim momencie, a sojusznik przywołany z innego świata nie zawsze rozumie plan gracza na walkę z bossem. Te niewygodne elementy stały się jednak integralną częścią tożsamości serii i są jednym z powodów, dla których społeczność tak chętnie opowiada o swoich przygodach na forach oraz w filmach na platformach wideo.
Dźwięk, oprawa wizualna i klimat
Muzyka w Dark Souls pojawia się rzadko, ale w decydujących momentach. Kompozycje Motoiego Sakuraby są oszczędne w ekspozycji, a mimo to stały się jednymi z najczęściej rozpoznawalnych motywów w grach wideo. Utwory takie jak „Gwyn, Lord of Cinder” czy „Sif, the Great Grey Wolf” rozbrzmiewają wyłącznie podczas walk z kluczowymi bossami lub w krótkich, ceremonialnych scenach zamykających wątki fabularne. Sakuraba łączył w nich chorał gregoriański, orkiestrowe smyczki i ambient, tworząc pejzaż dźwiękowy, który świetnie sprawdza się zarówno w słuchawkach, jak i w kinie domowym.
Warstwa wizualna opiera się na ciemnym gotyku i rozbudowanej architekturze, ale to dźwięk buduje największą część klimatu. Odgłosy kroków, szelest zbroi, trzask ognia i odległe szepty NPC-ów tworzą wrażenie, że Lordran żyje nawet wtedy, gdy gracz stoi w bezruchu przy ognisku. Twórcy z FromSoftware wielokrotnie podkreślali, że ograniczenie ścieżki dźwiękowej było świadomą decyzją, a nie budżetową koniecznością. Cisza między kolejnymi kompozycjami sprawia, że muzyka, gdy w końcu się pojawia, uderza z dużo większą siłą.
W polskim kontekście warto wspomnieć o lokalizacji kinowej. Wydawca Cenega zadbał nie tylko o napisy, ale o pełny dubbing z udziałem polskich aktorów. Dzięki temu dialogi z postaciami takimi jak Solaire z Astory czy Crestfallen Knight zyskały naturalny rytm i brzmienie bliższe polskim grom planszowym oraz grom RPG z początku lat dwutysięcznych. Polskie głosy nadały też inny odcień scenom w katakumbach i w Domu Biednych – w oryginale pojawiał się mocno stylizowany angielski akcent, w wersji kinowej zastosowano zaś specyficzną manierę, która u jednych graczy budzi nostalgię, a u innych kontrowersje.
Wersje gry i ich znaczenie dla rynku
Dark For additional context, Souls doczekało się kilku ważnych edycji, z których każda odpowiadała na konkretne potrzeby rynku. Poniższa tabela zestawia najważniejsze wydania i ich kluczowe cechy.
| Edycja | Data premiery | Platformy | Nowe elementy |
|---|---|---|---|
| Dark Souls (edycja podstawowa) | 22 września 2011 | PlayStation 3, Xbox 360 | Podstawowa zawartość, sześć zakończeń |
| Prepare to Die Edition | 24 sierpnia 2012 | PC, później konsole | Dodatek Artorias of the Abyss, polska wersja kinowa |
| Artorias of the Abyss (samodzielny dodatek na konsole) | 26 października 2012 | PS3, Xbox 360 | Nowa lokacja, bossowie, fabuła o Manus |
| Dark Souls: Remastered | 25 maja 2018 | PC, PS4, Xbox One, Switch | Rozdzielczość 4K, 60 kl./s, usprawniony tryb wieloosobowy |
Remaster był pierwszą grą FromSoftware wydaną na Nintendo Switch, co poszerzyło dostępność tytułu o gry mobilne. Polski port na PC, PS4 i Xbox One powstał w studiu QLOC – warto podkreślić, że to jeden z najbardziej rozpoznawalnych zespołów w kraju zajmujących się przenoszeniem gier na nowe platformy. QLOC odpowiadał między innymi za stabilność sieci w trybie wieloosobowym, poprawę synchronizacji animacji w kooperacji oraz wdrożenie obsługi wyższych rozdzielczości, które na PC wymagały dodatkowej optymalizacji silnika.
Z perspektywy polskiego rynku szczególnie istotna była edycja Prepare to Die. To właśnie ona wprowadziła lokalizację kinową i sprawiła, że gra trafiła do szerokiego grona odbiorców, którzy do tej pory omijali produkcje FromSoftware ze względu na barierę językową. Wielu polskich graczy pierwszy raz usłyszało o FromSoftware właśnie przy okazji premiery Prepare to Die, a remake z 2018 roku utrwalił ich zainteresowanie całą marką.
Dziedzictwo i wpływ na gatunek soulslike
Wpływ Dark Souls na branżę gier widać w kilku wymiarach. Projektanci niezależni i przedstawiciele dużych studiów zaczęli traktować trudność jako narzędzie narracyjne, a nie wyłącznie wyzwanie dla cierpliwych. Hollow Knight, Sekiro: Shadows Die Twice, Elden Ring czy Blasphemous czerpią z filozofii FromSoftware, choć każdy z tych tytułów dodaje własne mechaniki i interpretacje. W polskich produkcjach widać to z kolei w takich grach jak Thymesia czy Lords of the Fallen, które wprost odwołują się do schematów walki i eksploracji znanych z Lordranu.
Zmienił się też sposób, w jaki gracze rozmawiają o grach. Zapiski na ziemi, system podpowiedzi w formie komiksowych dymków i wbudowane wsparcie dla samouczków w postaci śladów innych graczy stały się wzorcem dla wielu kolejnych produkcji action-RPG. Rynek w Polsce i w Europie Środkowo-Wschodniej zaczął postrzegać trudne gry jako pełnoprawne produkcje premium – a nie niszę dla wąskiego grona pasjonatów. Wystarczy spojrzeć na lokalizacje eventów typu Dark Souls Night w polskich miastach, aby zobaczyć, jak silna stała się ta społeczność.
Warto podkreślić, że sam FromSoftware nie próbował odtworzyć dokładnie tego samego schematu w każdej kolejnej grze. Dark Souls II wprowadziło warianty aren i dynamiczny system walki, Dark Souls III postawiło na szybsze tempo, a Elden Ring otworzyło świat na otwartą eksplorację. Wspólnym mianownikiem pozostała filozofia trudnej, uczciwej rozgrywki i świata, który opowiada swoją historię bez nachalnych przerywników. Ten brak powtarzalności sprawia, że kolejne odsłony serii wciąż potrafią zaskoczyć weteranów, którzy znają już podstawowe mechaniki na pamięć.
Jak zacząć przygodę z Dark Souls w 2026 roku
Dla osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę z Lordranem, najlepszym wyborem pozostaje Dark Souls: Remastered. Edycja z 2018 roku działa płynnie na współczesnym sprzęcie, obsługuje wysokie rozdzielczości i pozwala korzystać z usprawnionego trybu wieloosobowego. Warto jednak pamiętać o kilku zasadach, które ułatwiają pierwsze godziny rozgrywki:
- Wybierz klasę postaci na podstawie ulubionego stylu walki, a nie na podstawie teoretycznej optymalności – gra pozwala zmieniać build w trakcie zabawy.
- Nie ignoruj wiadomości NPC-ów – wiele wskazówek fabularnych i porad praktycznych pojawia się wyłącznie w dialogach przy ogniskach.
- Przygotuj się na to, że bossowie mają różne wzorce ataków – obserwacja przynosi lepsze rezultaty niż powtarzanie tego samego schematu.
- Korzystaj z systemu zostawiania znaków – krótkie napisy w rodzaju „przed pułapką” często ratują życie.
- Nie graj wyłącznie na jednej trasie – eksploracja bocznych korytarzy daje dostęp do unikalnych broni, pierścieni i cudów.
- Ucz się rozkładu ognisk – to one wyznaczają tempo rozgrywki i decydują o tym, ile postępów stracisz po śmierci.
Osoby, które zakończyły już karierę w Lordranie, mogą sięgnąć po oryginalne wydanie na konsole siódmej generacji. Klasyczna wersja zachowuje specyficzny rytm animacji i proporcje ekranu, które w remasterze zostały dostosowane do współczesnych telewizorów i monitorów. Dla fanów retro klimatu to wciąż atrakcyjna opcja, choć trzeba liczyć się z koniecznością poszukania sprawnego egzemplarza konsoli oraz samej gry.
W 2026 roku najłatwiej kupić remaster w cyfrowych sklepach – na PC w Steamie, na konsolach Sony i Microsoftu w ich sklepach, a na Nintendo Switch w eShopie. Edycje pudełkowe pojawiają się na rynku wtórnym, ale ich ceny wyraźnie przekraczają kwotę z dnia premiery. Z tego względu dla większości osób rozsądnym wyborem pozostaje zakup cyfrowy, szczególnie że remaster obejmuje też dodatek Artorias of the Abyss.
Rzemiosło studia FromSoftware i polskie kulisy portów
FromSoftware to studio z siedzibą w Tokio, znane wcześniej z serii Armored Core i King’s Field. Tytuły te łączyły rozbudowane mechaniki z eksploracyjną strukturą świata, co stało się fundamentem pod późniejsze eksperymenty z Demon’s Souls i Dark Souls. W kontekście polskiego rynku warto zwrócić uwagę, że remaster Dark Souls nie powstałby bez współpracy z rodzimym zespołem portowym.
Proces przenoszenia gier na nowe platformy obejmuje optymalizację silnika, dostosowanie sterowania, przetestowanie trybu wieloosobowego i wdrożenie obsługi nowoczesnych rozdzielczości. To właśnie ta część produkcji rzadko trafia do artykułów o designie, ale ma ogromne znaczenie dla końcowego odbioru tytułu. QLOC, które odpowiadało za remastera, ma w swoim portfolio także inne duże porty, co pozwoliło zapewnić stabilność rozgrywki sieciowej i spójność wersji na poszczególnych konsolach.
Warto dodać, że polska branża gier od dawna specjalizuje się w usługach portowych i testowaniu jakości. Studia takie jak QLOC, Bloober Team czy Techland Publishing współpracują z największymi wydawcami na świecie, a remaster Dark Souls bywa wymieniany jako jeden z najlepiej przeprowadzonych portów japońskiej produkcji na rynek zachodni. Dla polskich graczy to istotny powód do dumy – ich lokalny przemysł gamingowy odpowiada za tytuły, które znają miliony odbiorców na całym świecie.
Co warto zapamiętać o Dark Souls
Dark Souls nie jest po prostu trudną grą – to projekt, w którym trudność pełni funkcję narracyjną. Każda porażka jest informacją o świecie, każdy odnaleziony skrót nagradza uważność, a każdy boss zmusza do zmiany podejścia. W czasach, gdy wiele produkcji stawia przede wszystkim na przystępność, Dark Souls pozostaje dowodem na to, że konsekwentne trzymanie się własnej filozofii projektowej może przynieść zarówno uznanie krytyków, jak i długą żywotność tytułu.
Planując powrót do Lordranu w 2026 roku, warto zarezerwować czas na powolną eksplorację, eksperymentowanie z bronią i dialogi z NPC-ami. To właśnie te elementy, a nie samo pokonywanie bossów, stanowią o sile tej produkcji i wyjaśniają, dlaczego od 2011 roku kolejne pokolenia graczy wracają do świata stworzonego przez zespół Hidetaki Miyazakiego. Warto też pamiętać, że Lordran nie wybacza pośpiechu – to gra, w której nagrody przychodzą do tych, którzy potrafią zwolnić i wsłuchać się w rytm świata.
FAQ: Najczęściej zadawane pytania
Czy Dark Souls to gra odpowiednia dla początkujących?
Dark Souls nie jest pozycją dla każdego, ale osoby zaznajomione z grami akcji mogą zacząć od klasy rycerza, która oferuje dobry balans między wytrzymałością a mobilnością. Warto uzbroić się w cierpliwość i korzystać z porad pozostawianych przez innych graczy w formie napisów na ziemi.
Czym różni się edycja Prepare to Die od oryginału?
Edycja Prepare to Die zawiera podstawową grę oraz dodatek Artorias of the Abyss, który oferuje około dziesięciu godzin dodatkowej rozgrywki, nową lokację i bossów. Była to pierwsza wersja z pełną polską lokalizacją kinową.
Co wnosi remaster z 2026 roku?
Dark Souls: Remastered oferuje rozgrywkę w rozdzielczości 4K i 60 klatkach na sekundę na komputerach osobistych, PlayStation 4 i Xbox One, a w przypadku Nintendo Switch – 1080p i 30 klatek. Usprawniono tryb wieloosobowy oraz ogólną stabilność silnika.
Która wersja Dark Souls jest najlepsza na pierwszy raz?
Na pierwszy raz najlepiej sprawdza się remaster ze względu na nowoczesną oprawę graficzną i aktywną społeczność online. Oryginalne wydania są atrakcyjne dla osób zainteresowanych historycznym kontekstem siódmej generacji konsol.
Czy w Dark Souls warto grać w trybie wieloosobowym?
Tryb wieloosobowy dodaje zarówno wsparcie ze strony innych graczy, jak i ryzyko inwazji. Dla osób, które cenią sobie współpracę, pomoc sojuszników znacząco ułatwia walki z trudnymi bossami. Gracze preferujący samotność mogą z kolei grać w pełni offline.
Jak długo trwa przejście pierwszego Dark Souls?
Średni czas pierwszego ukończenia gry wynosi od 40 do 60 godzin. Tempo zależy od stylu eksploracji, liczby zgonów i tego, czy gracz korzysta z porad społeczności.
Czy polski dubbing jest dostępny w remasterze?
Remaster zachowuje pełną polską wersję kinową przygotowaną przez wydawcę Cenega. Dubbing obejmuje wszystkie kluczowe postacie i dodatkowe materiały z dodatku Artorias of the Abyss.
Dlaczego Dark Souls uważa się za prekursora gatunku soulslike?
Gra łączy fragmentaryczną narrację, wymagający system walki, wysoką stawkę każdej śmierci i rozbudowaną sieciową kooperację. Te elementy stały się punktem odniesienia dla wielu kolejnych tytułów, od niezależnych produkcji po duże premiery AAA.
Czy warto grać w Dark Souls przed Elden Ring?
Zdecydowanie tak. Dark Souls uczy cierpliwości i podstawowych mechanik, które Elden Ring rozwija w otwartym świecie. Znajomość Lordranu pomaga lepiej zrozumieć późniejsze decyzje projektowe studia FromSoftware.
Gdzie kupić Dark Souls w 2026 roku?
Remastered jest dostępny w największych cyfrowych sklepach z grami, takich jak Steam, PlayStation Store, Microsoft Store oraz Nintendo eShop. Edycje fizyczne można znaleźć w antykwariatach i na aukcjach kolekcjonerskich, jednak ich ceny są znacznie wyższe niż w dniu premiery.




Dodaj komentarz